Ons derde bezoek aan Wallis

Prachtig toch?

 Ça nous plait beaucoup ici! Bonjour, salute Wallis!

We kijken uit over een grote baai, omgeven door droogvallende riffen met azuurkleurig water en dat alles gelardeerd met palmen en eilandjes. Wij genieten van dit alles vanuit een prachthuis, helemaal alleen voor ons en nog gratis ook. Heel speciaal omdat we vrienden hebben overgehouden van onze eerdere bezoeken aan Wallis met Drifter. Nu dus deze geweldige aanbieding voor ons.

Waarom weer in Wallis? Wederom voor een verlenging van het visum voor Fiji. Voor de verandering deze keer een retourtje met het vliegtuig. Het is cycloonseizoen, vandaar dat we Drifter achterlaten in het wat meer beschutte Savusavu.

Oké, niet alles is rozengeur en maneschijn omdat bij aankomst in Wallis blijkt dat mijn rugzak onderweg is zoekgeraakt! De luchthavenmedewerkers zijn vriendelijk en hulpvaardig. Telefoontjes en mails gaan over en weer naar Nadi airport in Fiji. Op het moment zit ik zonder verse slipjes, kleding, sandaaltjes en alles voor deze vakantie nodig! Zelfs voor mijn medicijnen die ik iedere dag slik moesten we zaterdagmiddag naar het ziekenhuis en er maandag weer voor terug komen. Niet het allerergste, dat besef ik maar al te goed, ware het niet dat mijn boek met aantekeningen, verhalen en tekeningen over de laatste tien jaren ook in die rugzak zat!!!!! En dat is onvervangbaar!

Nu, een dag later springen de tranen me in de ogen en voel ik me vooral gefrustreerd. Kunnen pas over een week terug naar Nadi om er daar alsnog achteraan te gaan. In de tussentijd maar afwachten en niets doen? Hier neemt het personeel van de luchthaven het persoonlijk op en schamen zich een beetje dat dit ons is overkomen. Wij troosten ze!

Stephan heeft dit eerder meegemaakt in Panama.

 

Op zondagmorgen zijn de kleine supermarkt winkeltjes open en Arnold heeft net Frans stokbrood gehaald, met Franse kaas en paté, de tafel gedekt en lekkere Franse koffie gezet! De Lieverd!

Het kostte ons meer dan 16 uur reizen om uiteindelijk in het vliegtuig te stappen. Midden in de nacht bussen naar de boot heeft wel iets. Een paar uur over een onverhard weg. De ferry, vol met overal slapende mensen her en der verspreid over stoelen en vloeren, bijgestaan door drie tv’s met surrounding sound Systems actiefilms, overschreden met ik weet niet hoeveel decibels! We weten twee zitplaatsen te bemachtigen, echter vlak bij de toiletten die naarmate de reis duurde bepaalde nare luchten verspreidden tezamen met de al natuurlijke geuren van ongewassen lichamen rond om ons heen. Helemaal ons pakkie-an dus zoals jullie inmiddels wel weten.

De vlucht van anderhalf uur in een comfortabel en fris ruikend Frans vliegtuig met heerlijke belegde broodjes en Franse wijn was weer eens de zoveelste cultuurschok voor ons. Hi,hi…

Gisteren, bij bezoek aan huisarts in het ziekenhuis moesten we een lange tijd wachten voor medicijnen die ik door het verlies van mijn tas niet meer had. Daar werd het naar gelang de tijd verstreek steeds voller en voller, ook omdat de mensen enorm dik zijn.

Wallis als eiland koos in het verleden voor protectie van Frankrijk en dat geldt nu heden ten dage nog. De mensen van Polynesië zijn van zichzelf heel fors gebouwd en zagen/zien het zelfs als een schoonheid om zoveel als mogelijk uit te dijen! Heel wat anders dan de Europese manie om zo mager mogelijk te zijn. Op beide fronten zie je de keerzijde dan ook. Hier in Polynesië eten de mensen al van oudsher veel rijke meelprodukten zoals taro en casava en daarnaast zoetigheden afkomstig van het suikerriet dat overal verbouwd wordt. Daarnaast bewegen zij weinig. Met de Fransen kwam er verandering in hun voedsel. Naast het al calorierijke eten komen er nu ook veel vetten bij van snacks en slechte suikers zorgen nu voor een enorme gewichtstoename. Gevolg? Veel hart- en vaatziekten maar ook veel diabetes. Er wordt gezegd dat een op de drie mensen hier diabetisch is! Er worden dan ook veel operaties aan het hart, vaten, maar ook aan knie en heupen gedaan in NZ en Australië.

Tijdens een aantal gesprekken vertelden mensen over hun bezoek aan deze landen en de operaties die zij daar hadden ondergaan, dus toch wel anders dan een gewone vakantie zoals we eerder dachten.

De medische zorg is in Wallis en Futuna gratis. Nu ja, gratis, Frankrijk betaalt uiteraard!

Je ziet ook een wat scheef gegroeide ontwikkeling van de 'rijke' Fransen en de lokale bevolking die al de luxe ook wil met de nadelige gevolgen van dien voor de cultuur, maar vooral ook voor hun fysiek gestel. Overal hangen dan ook posters met waarschuwingen en tv- en radioprogramma's maken dagelijks melding van deze ongezonde ontwikkeling en de forse gewichtstoenames. Er wordt hard gewerkt aan preventie en voor een gezonder leven omdat dit Frankrijk miljoenen kost aan Euro’s!

De bevolking van Polynesië die met de komst van ontdekkingsreizigers en kolonisten in het verleden werd uitgemoord en ten prooi viel aan 'vreemde' ziekten ontkomen nog steeds niet aan de 'overheersing'. Dit vond niet alleen in het verleden plaats maar duurt nog steeds voort! Alleen nu dus onder een andere dekmantel.

We kregen een telefoontje van het vliegveld met het bericht dat de rugzak terecht is. Staat nog in Nadi, Fiji. Omdat er maar één vlucht per week gaat kan hij niet worden nagestuurd maar wordt de rugtas daar vastgehouden tot wij weer terug zijn in Fiji. Gelukkig heeft Laurence dezelfde maat als ik en ik mag haar kleding dan ook zonder meer gebruiken. Maar het belangrijkste is natuurlijk dat mijn boek niet verloren is gegaan.

Wij genieten vooral van het eiland, huis en gebruik van de auto. Ook van de bezoeken aan onze Franse vrienden, Bruno en Marie-Carmen. Beiden kunstenaars en hun huis straalt dat aan alle kanten uit. Interessant maar vooral erg boeiend. Zo veel te zien, in iedere hoek staat of hangen werkstukken of gewoon verzameldingen van allerlei materialen die het eiland te bieden heeft. Gezellig rommelig en sfeervol, ook door de aanwezigheid van vier jonge katjes die ons bezighouden met hun capriolen. Het geeft me nu al weer voor de derde keer een enorme inspiratie om verder te gaan in het werken met tappa en misschien nog ander werk. Tappa oftewel Masi bestaat uit de binnenlaag van de bast van een speciale boom. Deze laag wordt met hout op hout plat ‘gehamerd’. De stroken zijn erg dun en er worden dan ook in 2 of meer lagen op elkaar gelegd. Na behandeling en drogen worden er stroken aaneen gevoegd tot grotere afmetingen waarvan wandkleden en kleding gemaakt wordt voor speciale gelegenheden. De toeristische industrie maakt er vooral boek- en mapomslagen van. In Fiji worden er motieven op gestempeld in meestal drie kleuren, zwart, donkerbruin en donkerrood.

Hier in Wallis wordt naast het stempelen een heel andere techniek toegepast zoals beschilderen of met fijne pen bewerken en zijn de motieven veel ingewikkelder. De grove structuur bepaalt de lijnen. Deze laatste techniek heb ik me eigen gemaakt, zoals verschillenden van jullie al met Kerstmis konden zien op de kerstkaart. Ik maak nu heel wat grotere stukken.

Geïnspireerd door de motieven van Wallis

Het is heerlijk om vroeg, erg vroeg in de ochtend te wandelen, meestal om 6 uur omdat het later te warm wordt om te lopen. Dus dat doen Arnold en ik iedere dag. Echter, na een week Wallis hadden we het wel zo’n beetje gezien omdat er verder weinig op het hele eiland te zien en te beleven is. Er rijden niet eens bussen of taxi’s, niet nodig deze keer maar dat geeft een beetje een idee hoe het er hier aan toe gaat. Nergens een centrum, barretje of de mogelijkheid om gezellig te winkelen. Wel heel veel grote kerken waar tijdens de missen alleen de lokale bevolking komt. Zij en de Fransen integreren niet, enerzijds omdat de Koning van Wallis dit afhoudt en anderzijds omdat de Fransen er maar maximaal 3 of 4 jaar blijven en dan weer terug gaan naar Frankrijk. Aan de jeugd worden faciliteiten geboden om te studeren in Frankrijk en deze vertrekt dan ook van het eiland om in de meeste gevallen niet meer terug te keren.

Bij terugkomst stond mijn bagage inderdaad te wachten, niet eens een verontschuldiging, zeker geen klachtenbureau aanwezig. Tja, het is Fiji zoals we weten.

In het hotel in Fiji last van bedbugs die me overal staken en een ander hotel werd naarstig gezocht. Heel wat schoner deze keer! Weer een ervaring rijker!

Inmiddels hebben we gehoord dat Marjan, Arnolds oudste zus ons voor drie en een halve week komt opzoeken waar we erg naar uitkijken.

Tot schrijfs, Arnold en Coby 

'n zwoele avond samen met Bruno en Marie-Carmen

 

 

 

Kerst met kokosnoten

Onderstaand artikel stond 24 december j.l. in de Tilburgse editie van het  Brabants Dagblad

De tekst is van Pascal Vugts

Het is ook te lezen in Inspirituìtief Webmagazine GewoonGeestig   

http://www.gewoongeestig.nl

 

Van Tilburg naar Tonga: een 10-jaar durend zeilavontuur

 

Kerst met kokosnoten

 

Het klinkt als een droom die zelden werkelijkheid wordt: met een zeilboot eindeloos de wereld rondreizen. Voor Coby en Arnold werd het realiteit. Inmiddels zeilt het Tilburgse stel al tien jaar met hun boot ‘Drifter’ de wereld rond om aan te leggen bij tropische eilandjes die nauwelijks op de kaart staan.

Dit jaar geen witte of grijze kerst voor het Tilburgse koppel Coby Stinissen en Arnold Lelijveld. Verre van dat: de feestdagen beleven zij op slippers in een decor van wuivende palmbomen, een tropische baai en schilderachtige zonsondergangen. Net als vorig jaar overigens, en het jaar daarvoor, en het jaar dáárvoor. Momenteel liggen ze met hun 14-meter lange Drifter voor anker bij Vanua Levu, het één na grootste eiland van Fiji en net iets groter dan Noord-Brabant.

Naar Fiji zeilen doe je natuurlijk niet zomaar. “Er zijn meer zeilers die er op uittrekken via de wereldzeeën. Sommigen maken een rondje van een of twee jaar rond de Atlantische Oceaan, anderen gaan rond de wereld,” vertelt Arnold. “Er zijn er ook die ergens blijven waar het bevalt. Zoveel zeilers, zoveel zinnen. Wij doen het langzaam aan.”

Wat je langzaam aan noemt: aankomend voorjaar is het exact tien jaar geleden dat hun trip begon. Tot dan woonden Coby en Arnold op een woonboot in de Piushaven en namen daar het rigoureus besluit om hun vaste stek en spullen op te geven voor een wereldreis per zeilboot voor onbepaalde tijd. Arnold: “Verblijf op het water heeft mij altijd een intens gevoel van vrijheid gegeven. Met de boot door Nederland trekken, een oversteekje maken naar Engeland of gewoon thuis zijn op onze woonboot in de Piushaven in Tilburg, ik was me altijd bewust van dat gevoel. Het is er nog steeds, ook nu Drifter bijna tien jaar ons vaste home is en verblijf op het water inmiddels de gewoonste zaak van de wereld is voor ons. Waardevol hè?”

In die tien jaar ging de trip vanuit Nederland naar het Middellandse Zeegebied, om via westelijk Afrika en Zuid-Amerika de Stille Oceaan aan te doen. Arnold: “We verbleven aan de Portugese en Spaanse kusten, we wandelden op Madeira, zeilden naar de Kaapverdische eilanden en naar Dakar in Senegal. We voeren bijna 300 kilometer de Gambiarivier op tussen de nijlpaarden en krokodillen.”

Vanuit westelijk Afrika lonkte de overkant van de grote plas, vertelt Arnold. “Na de oversteek van de Atlantische Oceaan vertoefden we een half jaar in Brazilië. We maakten de mooiste dingen mee. Op Duivelseiland in Frans Guyana liepen we door de gevangenissen waar Henry Charrière inspiratie opdeed voor zijn boek ‘Papillon’. Kippenvel…”

Drifter brengt ze naar toeristische spots, maar ook naar plekken waar de doorsnee toerist geweerd wordt. Zoals de San Blas eilanden voor de Panamese kust. “ Ze worden bewoond door de Kuna indianen,” verhaalt Arnold. “Deze hebben vroeger al besloten erg zuinig te zijn op hun cultuur en weren daarom ook toerisme. Het was een voorrecht deze mensen te ontmoeten en hun eilanden te bezoeken.”

De route leidt vervolgens door het roemruchte Panama Kanaal naar de Pacific, de grootste van de oceanen, waar Paaseiland een van de highlights vormt. Arnold: “We kwamen bij toeval in een Polynesisch cultureel festival terecht. Dit was met name bijzonder omdat hier de cultuur en de dansen nooit beïnvloed zijn geweest door de missionarissen.” Minstens zo bijzonder was het minuscule eiland Pitcairn, bekend van de muiterij op de Bounty. “De muiters streken hier in de achttiende eeuw neer samen met een paar mannen en vrouwen van Tahiti en stichtten hun eigen gemeenschap. Hun nazaten leven nog op het eiland en wij waren met hen.” Ter info, er wonen op Pitcairn Island net iets meer dan 60 mensen.

Hoewel klinkend als een sprookje vol vrijheid en fantastische oorden zit er ook een keerzijde aan de medaille: de boot vergt continue onderhoud én je moet elkaars aanwezigheid goed kunnen uitstaan. Dat is niet altijd even makkelijk. “Het voortdurend op elkaars lip zitten zonder elkander van de boot af te vechten vereist inderdaad wel een goede relatie naast de nodige tolerantie en communicatie,” aldus Arnold. “In een 'normaal' leven heb je je werk, hobby's, vrienden, familie...genoeg afleiding,” vult Coby aan. “Wij kunnen niet om elkaar heen en dat vraagt soms wat aanpassingen. Wij hebben de afspraak om tijdens het zeilen geen woorden te hebben omdat je dan erg van elkaar afhankelijk bent en juist dan een goede verstandhouding moet hebben. Als we later achter ons anker liggen zijn we de ongemakken alweer vergeten. Maar weinig ruimte? Man, we hebben de space of the whole world around us!”

Hoewel je geen lottowinnaar hoeft te zijn heeft een trip als deze uiteraard wel een kostenplaatje. “We vertrokken met een paar jaar zonder inkomsten voor de boeg,” zegt Coby. “We hebben alles verkocht en van dat geld zouden we die tijd kunnen overbruggen. Wij hadden een prognose met de natte vinger omhoog gemaakt van zo'n €15.000 per jaar met daarin ook het onderhoud aan de boot. Low budget dus, maar meestal is het leven zoals hier op Fiji wat goedkoper. Je hoort ons niet klagen: we leven van een pensioentje en AOW sinds Arnold 65 is. Wij hebben geen vaste lasten maar de boot en verzekeringen leveren aardige kostenposten op. In feite hebben we steeds minder nodig in plaats van steeds meer. Geen last van impuls aankopen of onnodige zaken, zoals trends, mode of andere hebbedingen!”

Waar een normaal mens na twee weken Frankrijk al moet wennen om weer terug thuis te zijn, zal dat helemaal gelden voor Coby en Arnold. Hoe denken ze over een eventuele terugkeer? “Terug komen?” vraagt Coby. “Arnold ziet zijn toekomst wel weer in Nederland, waar en hoe weet hij nog niet. Voor mij? Ik weet het echt niet. Passen wij nog wel in dat leven? We zijn pas halfweg de wereld en moeten nog wat mijltjes doen, liefst heel langzaam. In een huis wonen met al die vastigheid en 'denkbare zekerheden' staat ons nog niet aan. Ook de kou en winterperiode missen we niet echt. Maar misschien het allerbelangrijkste is de rust in jezelf en onze leefomgeving die we onherroepelijk zouden kwijtraken in dat jachtige leventje in Holland, met zoveel verplichtingen en waar zoveel zaken zo belangrijk lijken te zijn. Nee, geen vastigheid, nog even niet.”

Benieuwd naar de avonturen van de Drifter? Kijk op onzedrifter.blogspot.nl

twitter @pasvugts

www.lacsap.nl

www.hoemannendenken.nl

www.gamekings.tv

Wij wensen iedereen een heel fijn 2014

Wallis en Futuna; 10 dagen Pacific Mini Games

Op 2 september beginnen de Pacific Mini Games in Wallis. Omdat toch onze visa voor Fiji binnenkort verlopen is dat reden genoeg om Drifter los te maken op 13 augustus en 350 zeemijlen te zeilen naar Wallis en Futuna, een natie bestaande uit twee kleine eilanden onder Frans protectoraat, noordoost van Fiji. Schuin tegen de passaatwind in!

Na twee dagen is de wind gedraaid en zo ongunstig dat we niet door kunnen varen naar Wallis, we wijken alsnog uit naar Futuna. Daar liggen we te rollen op de deining van de oceaan, de kleine open haven is daartegen onbeschermd. Zeeziek op de ankerplaats!

Na 4 dagen rollen kunnen we weer uitvaren. In het zicht van Wallis zullen we nog een extra nacht op zee moeten doorbrengen omdat het te laat is om tussen de riffen door te varen. Goed zicht is essentieel en het wordt te donker, dus geen optie om de passage in te varen. Die nacht dobbert Drifter een aantal mijlen van het eiland af. Het weer is kalm en we hebben een rustige nacht.

In de morgen kunnen we veilig naar binnen, het rif rechts en links van ons passerend varen we naar Halalo Bay. Daar liggen meer zeilboten die wachten op de spelen.

Intussen hebben we onderweg ontdekt dat een rat bij ons aan boord is geklommen! Dat moet in Savusavu gebeurt zijn. Eén nacht aan de steiger! Een van de grote angsten van iedere boot! Gatver… We strooien meteen rattengif, en leggen plakmatten op plaatsen waarvan we weten dat hij/zij daar is geweest. Niets! We zetten een ouderwetse rattenklem die we als eerste aankoop deden in Wallis. De rat kan overal komen via de ruimtes onder de vloeren en overal vinden we knaagsporen en keutels. Hij lijkt ook flink van het gif te eten maar kennelijk niet voldoende. We vinden later zelfs bijtsporen aan de vrij zware plastic deksels van de grootste boxen in de voorraadruimtes. De stereo doet het plots niet meer omdat de hele bekabeling is doorgebeten. In korte tijd weet een dergelijk klein beest ons aan boord het leven zuur te maken. De bekabeling van alle apparatuur is zeker niet bestand tegen zo’n rat! Drifter en wij zijn in gevaar! We weten dat liefhebbers van tamme ratten, o.a. ons lieve nicht Marjo, er misschien anders over denken, maar een wilde rat op zoek naar voedsel is héél wat anders dan een tamme rat in een kooi of op je schouder. Dát kunnen we je wel vertellen, brrrrr…!

Na bijna twee weken aan boord te zijn geweest hebben we het beest in de klem, hij kon kennelijk de Franse kaas niet weerstaan! De vissen zullen er blij mee zijn!

In Wallis nemen we weer contact met Franse kennissen die we hier vorig jaar hebben leren kennen. Zij spreken Engels en zijn blij met het weerzien. Sue en Bill, uit Australië op de catamaran ‘Lady Nada’,  die we kennen van Savusavu, nemen we tijdens onze bezoekjes mee op sleeptouw. Heel gezellig allemaal.

Er is in Wallis een groot nieuw sportcentrum met een aantal faciliteiten er omheen gebouwd, speciaal voor de Pacific Mini Games. Een soort Olympische Spelen op kleine schaal voor de eilandstaten in de zuid- en west Pacific. Elke vier jaar ergens anders. De leerlingen op de eilanden hebben vrijaf en de scholen zijn in gebruik genomen om de sporters, verzorgers en officials onderdak te bieden. Aan alles is gedacht behalve voor goede busverbindingen van Halalo naar het stadion, dus er zit niet anders op dan veel te liften. Normaal is er op dit eiland ook geen openbaar vervoer en taxi’s kennen ze nauwelijks. Gelukkig is liften geen probleem en we leren daardoor heel wat vriendelijke mensen kennen.
De spelen zijn een groots opgezet evenement van 10 dagen en veel eilanden doen er aan mee. Eilanden waar we zelf zijn geweest zoals Tahiti, Samoa, Tonga, de Cook eilanden, Fiji, Wallis en Futuna. Maar ook landen waar we nog niet zijn geweest of zelfs nauwelijks van gehoord hebben zoals de Federatie van Micronesië, Palau, Guam, Norfolk, Nauru, Tuvalu, Kiribati, Marshalls, Niue, Papoea New Guinea, Vanuatu, the Solomons en New Caledonië. Precies 21 (ei)landen doen er aan mee. Een speciale groep van Oceanië deed mee aan de zeilwedstrijden voor een kwalificatie voor de komende Olympische spelen.

Er zijn 8 sporten: atletiek, zeilen (Laser en HobyCat), kanoën in Polynesische kano’s, gewichtheffen, volleybal, beach-volleybal, rugby en taekwondo.

We nemen alvast een voorproefje als er op vrijdag een generale repetitie voor de openingsceremonie is gepland. Alles gaat er officieel aan toe en iedereen is gekleed in de traditionele kleding van Futuna/Wallis. Echt geen luchtige katoentjes zoals jullie wel op de foto’s kunnen zien. Honderden mensen wachten geduldig uren in de brandende zon om deel te nemen aan deze repetitie. Wij nemen plaats op de enige overdekte tribune. Meer dan 100 dansers zijn van de partij en we zien een geweldig schouwspel.

 

 Op zondag is er eenbijeenkomst ter verwelkoming van alle gasten op het eiland. De koning met zijn familie en alle vips en delegaties zijn aanwezig. Eerst is er een speciale dienst in de grote kathedraal van Wallis waar de spelers gezegend worden. Daarna volgt op het naastgelegen terrein een officiële traditionele kava-ceremonie. Er liggen tientallen grote half klaar gemaakte varkens op hun rug en kasava’s in manden, bedekt onder kleurige matten te wachten. Vroeger werd dit gedaan met de lichamen van de overwonnen vijanden maar de tijden zijn enigszins veranderd. Wallis en Futuna is Frans, dus Frankrijk betaald voor dit alles en de kosten zijn inmiddels de pan uitgerezen zoals we hebben begrepen.

Tijdens de spelen is er vrije wifi mogelijk maar later blijkt dat niet langer dan 10 minuten voor ons. Normaal is internet alleen mogelijk op twee plaatsen op het eiland en de verbinding is super langzaam. Er zijn hier op het eiland geen mobile telefoons. O, we zien er genoeg bij de deelnemers van alle andere eilanden, zoals Papoea Guinea waar je ze niet zou verwachten. Niet bellen dus maar wel Internet, maar dit alleen maar speciaal tijdens de spelen. De tv is volop aanwezig en overal staan camera’s opgesteld. Alle dagen zijn er uitzendingen naar de deelnemende landen natuurlijk en naar Frankrijk. Speciale nieuwsbrieven worden dagelijks gedrukt, in het Frans en Engels. Voor een dergelijke klein eiland een groots evenement. 

Drie weken zijn we druk met de spelen en het bezoeken van onze Franse vrienden en kennissen. Etentjes over en weer, filmavondjes en tussendoor gezelschap op elkaars boten. We zijn zoveel gezelschap en zo vaak achtereen niet meer gewend en daarom heel blij als alles weer achter de rug is. We gaan er dan ook weer snel vandoor als de spelen zijn afgelopen en het eerste goede weervenster zich voordoet om weer richting Fiji te varen. Maar nu met de passaat wind mee! 

Oktober 2013, 

 Coby en Arnold

  

 

Eindelijk, we varen weer....

Ha, we varen weer, ook al is dat maar 31 mijl van Cousteau naar Fawn-Harbor. Drifter heeft weer een verandering ondergaan en is opgewaardeerd van huisboot naar zeiljacht. Alle losse spullen staan weer vast en de rest van gebruiksartikelen zijn opnieuw gestouwd en hebben elders een veilig plekje gevonden. Zo, opgeruimd staat netjes.

Gisteren zijn eindelijk de nieuwe zonnepanelen vanuit Australië aangekomen! De firma bleef moeilijk doen over verzending naar Fiji en al met al hebben we er een maand langer op moeten wachten. We kunnen deze uitbreiding aan capaciteit niet missen want de oude, gekocht in Portugal zo’n 8 jaar geleden laden niet meer genoeg op. Daarnaast heeft Ad, een goede vriend ons een 3 gigabyte externe harddisk opgestuurd met films die we graag zouden willen zien en daar moet je toch genoeg stroom voor genereren. Wat een heerlijke extra luxe!

Arnold heeft van plywood en fiberglas een vaste kap gemaakt, een soort etage bovenop de al hoge kuip van Drifter. Via dat nieuwe dak met opstaande rand vloeit regenwater rechtstreeks via twee tubes de tank in, mits het regent natuurlijk. 

Arnold heeft met het bouwen van de hardtop veel hulp gehad van José en Jeff van het jacht Stravaig. José is Nederlandse en Jeff Engels, twee leuke mensen en beiden heel handig in fiberglas verwerken. Zij hebben al eerder twee jachten van plywood en fiberglas gebouwd en dagelijks lijken ze bezig te zijn met het vernieuwen van zwakke delen op hun trimaran. José heb ik later geholpen met het maken van een hoes over hun dinghy, een weekje werk op mijn zeilmachine ‘Big Bertha’!  Zo wisselen we kennis en knowhow uit en hou je de buidel gesloten. Prima toch? Met José kan ik het meteen goed vinden, een goede vriendin waar ik fijne gesprekken mee kan voeren. Nederlands beppen is zó ontspannend.

Het komende Cycloonseizoen gaat Arnold een watermaker bouwen zodat we ook nog van zout zeewater, drinkwater kunnen maken. Een van de oude watertanks worden dan dieseltank. Allemaal voor ons belangrijke verbeteringen op Drifter die het leven aan boord aangenamer maken. Drinkwater is tenslotte een van de allerbelangrijkste elementen aan boord van een jacht. Kunnen we wat vaker onder een ‘zoete’ douche!

In Viani Bay liggen teveel zeilboten naar onze zin en als we ze continu op de marifoon horen om weer samen iets te ondernemen hebben we er al snel genoeg van en vertrekken naar Taveuni, weer een ander groot eiland. Daar varen we tussen de riffen door naar een ankerplek om vandaar uit boodschappen te doen in een grote supermarkt verderop. Op straat in kleine stalletjes worden verse groenten en fruit verkocht.

Het eiland Rabi [Rambi], behoort tot Fiji maar de mensen die er sinds 1945 op wonen zijn vluchtelingen gedeporteerd van Banaba, Kiribati en hebben een rampzalig verleden. Hun kleine eiland werd hen via trucs ontnomen en langzaam vernield ten behoeve van de fosfaat mijnbouw. In WOII werd het eiland ingenomen door de Japanners en zij richtten een waar bloedbad aan onder de bewoners. De Britse regering kochten de rechten op van het land voor heel weinig geld. Zij vervolgden de Banabans  en 2000 van hen werden tijdens het hurricane seizoen gedeporteerd naar Rabi island in Fiji. Met wat tenten en voedsel voor twee maanden werden deze mensen achter gelaten.

Banaba ligt dicht bij de evenaar en daar is het altijd warm. Op Fiji tijdens het winterseizoen liggen de temperaturen veel lager en een aantal van hen stierven van de kou.

Zij spreken een eigen taal ook al wordt dat niet onderwezen op de scholen. De kinderen worden opgevoed met drie talen, Engels, Fijian en Banabaans. Vanuit Eritabeta ( Elizabeth Cove) lopen we via de zand hoofdweg naar Nuku waar we ons melden op de police post. Op dat moment is er een rechtszaak bezig in het naastgelegen lokaal over de verdeling van een stuk land. De lokalen zijn open dus alles is te volgen. Veel mensen staan buiten op het vonnis te wachten, want eigendom van een stukje land is een van de belangrijkste waarden op Fiji. Voor de grote witte kerk op de heuvel ontmoeten we Elizabeth, een diacones. Zij vindt mijn naam mooi en vindt dan ook dat haar zus die in verwachting is voor Jacoba moet kiezen als naam voor haar baby. De mensen in de dorpjes wonen in simpele huisjes, vaak van niets anders dan hutjes van golfplaten. Gisteren bij aankomst werden we door de plaatselijke jeugd uitbundig begroet. Voordat we de dinghy in het water hadden en we zo ver waren om aan land te gaan, waren een aantal van hen verkleumd en stonden tot hun middel in het water bibberend op ons te wachten. Grappig om te zien dat overal varkentjes met een poot vast gebonden lopen langs het strand. Daar is voor een korte vakantie Pauline bij haar grootouders en haar baby is pas vernoemd naar Stephen, een zeiler die we kennen en hier samen met Selena vorig jaar geankerd heeft. We mailen hem later daarover. Pauline stuurt haar neefje de palmboom in voor verse kokosnoten, deze palmbomen zijn zover wij kunnen schatten ongeveer 15 meter hoog. Hij klimt als een aap omhoog en met zijn voeten schopt hij de groene kokosnoten uit de palm. Deze zijn goed voor het vocht. Ook krijgen we een grote tros bananen mee en de volgende dag heb ik een amandel-bananencake voor ze gebakken. Pauline is bezig om matten te vlechten die zij gebruikt als bed en/of afscheiding voor het slaapgedeelte omdat deze hut alleen bestaat uit palen en palmdak. Voordat zij als consumptie dienen hebben deze varkens een gigantisch mooi uitzicht op de riffen en blauwe water van het eiland. Toeristen betalen hier erg veel voor! Zij verwelkomen ons kwispelend met hun lange gekrulde staartjes, het lijken wel honden. De loslopende honden kruipen schuw weg voor ons! Zes jongens gaan met ons mee aan boord en kijken hun ogen uit hoe wij zeilers leven. De volgende dag komen drie anderen ons kokosnoten en papaja brengen. Zij eten bij ons tortilla’s en smakken luidruchtig om aan te geven dat het ze smaakt. Ik weet niet of dat ook geldt als zij de limonade luidruchtig opslurpen. Wij geven vislijn en vishaken aan ze. De electriciteit in Eritabeta, (Elizabeth cove) is voor de zoveelste keer weer eens uitgevallen en na half zeven is alles donker. We ankeren om de hoek bij Motawa, (Albert Cove). Een prachtige baai met witte strandjes.

Ik weet dat velen van jullie vinden dat wij heel eenvoudig wonen op Drifter. Als je dit afzet met wat we hier zien hoe simpel de mensen hier leven, hebben wij het wel héél comfortabel! In de avond heerst rust en we horen de golven op het rif achter ons zachtjes borrelen.

Toch een beetje paradijs…….

Juli 2013

Arnold en Coby