zaterdag 16 april 2016

Maleisië, Nederland en terug naar Maleisië en...

November 2015, we schuiven onze plannen om naar India te gaan voorlopig van tafel. Jawel, plannen schrijven wij al jaren op het strand in het zand met laag water en wanneer het water weer stijgt, pffff... weg plannen! We hebben redenen genoeg om terug te gaan naar de mensen waar we van houden en die we missen. Het moment van verandering??
Tygo is inmiddels bijna 4 jaar, een pracht manneke zien we helaas te weinig. En Rowan, het meisje van Rob en Soraya willen we heel graag ondersteunen. Zij heeft het niet gemakkelijk aangezien haar ouders midden in een scheiding verwikkelt zijn.
De doorslag werd gegeven door een Nederlands stel, Ans en Ger-Jan van de boot ‘Spirit’. Een gesprek met hen heeft bij ons, vooral bij mij, de stoppen doen doorslaan om net als zij een andere weg in te slaan. Zij door de verkoop van hun boot en de aankoop van een motorboot om door de Nederlandse en Franse wateren te varen. En wij? Wij kunnen ons dat niet veroorloven en het werd ons wel duidelijk dat we nog niet toe waren aan een definitief vestigen terug in Nederland en ons leven aan boord van Drifter op te geven. Nee dàt zeker nog niet. Vooral Arnold wil nog heel graag Drifter naar Nederland brengen via Zuid Afrika.
 
Ik wilde heel graag een eigen plekje in Nederland hebben om wat vaker terug te kunnen komen. We gingen dus op zoek naar betaalbare mogelijkheden en Arnold opperde een pracht idee, n.l. kijken naar en kopen van een stacaravan. Belangrijk hierin was wel dat de camping het gehele jaar toegankelijk moest zijn. Zo gezegd, zo gedaan. Een stacaravan van 10 meter gevonden in Zundert met alles, werkelijk alles inclusief, gemeubileerd, tuintje en schuurtje. Allemaal top in orde. En zoals Ardi altijd zegt; ''voor een drol en drie knikkers!''
Helaas wel wat verder weg dan we wilden maar betaalbaar en niet onbelangrijk, in een prachtige omgeving met veel natuurgebied, de Moeren. We pakten het meteen goed aan en schreven ons weer in Nederland in. Nieuwe zorgverzekering, belastingpapieren aan gevraagd en klein oud autootje aan geschaft. De grootste uitgave was een grote veranda die we op de valreep voordat we weer naar Drifter gingen, lieten plaatsen.
We knepen ons geregeld in de armen van geluk maar vroegen ons ook af hoe het verder zal gaan met ons vrije onbekommerde leventje op Drifter. Zijn we langzamerhand aan het thuis komen? Kunnen we ons weer mengen en vereenzelvigen met het ‘over de top’ leven in Nederland waarin zoveel geregeld en vanzelfsprekend is. Met overvolle winkels, luxe, meer van alles, veranderende sociale gedachtes en gevoelens over leefbaarheid etc.? Moeilijke omstandigheden voor velen die buiten de boot vallen en opvangmogelijkheden voor de grote toestroom van vluchtelingen waar zijzelf maar ook heel Europa onder gebukt gaat? Omgaan met een angst voor geweld en aanslagen waardoor velen anders gaan denken over veiligheid? Deze nieuwe grimmige en beangstigende wereld staat voor ons open en we zijn er ons van bewust dat we niet meer kunnen schuilen, terug onderduiken om dit alles te kunnen ontlopen.

Eind januari, weer tijd om naar onze ‘Drifter’ in Maleisië te gaan. Goed om weer
 terug te kunnen maar met de wetenschap dat we weer snel terug zijn in Nederland. Marjan en Yvonne komen in februari naar ons om een gedeelte van hun vakantie bij ons aan boord door te brengen. We kijken er naar uit. In april heb ik een kaakoperatie in Nederland waarvan de behandeling een lange tijd gaat duren. In september trouwt Stephan met zijn Jolanda en daar zijn we natuurlijk ook bij. Dus voorlopig even geen flessenpost vanaf Drifter.
Tot gauw,
Arnold en Coby
maart 2016















maandag 9 november 2015

Thailand 3, Relaxen, Rubber en Rillingen.

Het is niet veilig om in de natte moessontijd te ankeren aan de westkust van Thailand dus vandaar dat wij aan de ''veilige'' oostelijke kant van Phuket Island varen. Er zijn hier legio eilanden, groter en klein. Bij Yacht Haven Marina in het noorden van het eiland liggen we achter ons anker te deinen. Sommige dagen wat golven maar we liggen redelijk beschut en veilig. De marina zelf is vrij duur, daarom ankeren we erbuiten.  Wel kunnen we voor een klein bedrag ( 15,60 Euro per mnd) van alle faciliteiten gebruik maken zoals, aanlegsteiger voor de dinghy, water tanken, sportzaal, douches, zwembad en de golfwagentjes met chauffeur die ons overal naar toe rijdt, ook naar de gym waar wij om de dag naar toe gaan! Sporten met deze hitte gaat ons niet goed af maar in een airco-gekoelde ruimte met 13 apparaten des te beter, wat een luxe! Even verderop is een klein dorpje waar ik wel regelmatig naar toe loop en verse groenten, vis en kip kan kopen of een 'take away' maaltijd bij een van de eetstalletjes aan de kant van de weg. Ook zijn er in de nabijheid van de marina drie bars en restaurants, 'n wasserette en kunnen we scooters huren om rond te rijden. Ook om zo'n 20 km verderop naar supermarkten te gaan zoals Tesco en Makro.
Wij huren regelmatig een scooter en rijden dan via de hoofdweg langs tientallen rubberplantages. Honderden dezelfde bomen in rijen aangeplant, vreselijk saai om te zien. Zo ook de vele palmolieplantages die we al in Maleisië zagen. Hoe eenzijdig ook, toch heel belangrijk voor de werkvoorzieningen en de inkomsten van het land. 75% van alle rubberplantages in de wereld zijn in het bezit van kleine boeren. Dat is anders met de palmolieplantages die in bijna alle gevallen gerund worden door Chinezen.
Rubberbomen zijn in de laatste honderd jaar in Zuidoost Azië massaal aangeplant in plantages voor de productie van latex. Alle latex wordt wereldwijd gebruikt om rubberproducten van te maken en ook al is er synthetische rubber op de markt, de kwaliteit hiervan haalt het bij lange na niet bij die van natuurrubber. De boom is multifunctioneel, zo'n 25 jaar productief voor het aftappen van de rubber, men haalt biodiesel uit de vruchten en ook het hout wordt voor vele doeluiteinden gebruikt. Boeiend is dat juist door èèn bepaalde boom, de rubberboom, de wereld zo is beïnvloed en veranderd; de huidige auto- en luchtvaartindustrie zouden niet bestaan in de huidige vorm wanneer de natuurrubber en de verwerking ervan er niet waren geweest. 
Als wij langs deze plantages rijden en afgeven op de vernietiging van al het regenwoud en de eenzelvigheid van de bossen waardoor ook veel dieren zijn uitgestorven moeten we niet vergeten dat door deze branche duizenden mensen een inkomen hebben. Een persoon verwerkt 300 bomen per dag voor een gering bedrag. Velen van hen hebben dit als een tweede baan en werken in de nacht en ochtend, naast hun gewone baan overdag. De rubber moet nl. voor zonsopgang afgetapt worden om verwerkt te worden tot grote lappen die overdag gedroogd worden. De keerzijde voor veel van deze mensen is de verslaving aan amfetaminen om dit te kunnen volhouden. Ook worden de mensen regelmatig opgepakt door de politie. Als er borg wordt betaald worden zij weer vrij gelaten tot de volgende razzia plaatsvind. De kleine woningen, vaak in de nabijheid van de plantages, zien er armoedig uit en de werkomstandigheden zijn ook niet best. Verbeteringen in de werk- en leefomstandigheden zijn er op korte termijn niet te verwachten. Uitzichtloos hé, net als de ontelbare netjes in rijen geplante bomen.
Dat soms voor niets de zon opgaat klopt echt nog! Wij rijden met een scooter naar het Nederlands consulaat ( 35 km rijden) omdat we een handtekening van de consul nodig hebben. We hebben een gezellig onderhoud met hem en dan haalt hij uit zijn bureau een grote zak Nederlandse drop en geeft die mij cadeau. Ook hoefden we voor de handtekening niets te betalen. Geweldig toch? Al pratende heeft hij het over een restaurant dicht bij twee golfbanen in Phuket. Dit zou gerund worden door een Nederlander, Eddie, die niet alleen Thais eten op het menu heeft staan maar ook bitterballen, broodjes croquet en zelfs frikandellen. Later die week hebben we er heerlijk van genoten.

We varen naar het zuiden van Phuket eiland waar vanaf de 15oktober een vegetarisch festival met verschillende rituelen rondom vele Taoïstische tempels en schrijnen plaats vinden. Het heeft niets van doen met de Chinese en Boeddhistische tempels. Dit festival gaat 10 dagen duren en is de viering van het begin van de 'Taoist Lent' waarin veel devote Thai-Chinezen zich onthouden van het eten van vlees of vleeshoudende producten. Dit festival werd generaties terug door Chinese gastarbeiders in de Thaise tinmijnen gevierd. Deze chinezen hebben zich gemengd met delen van de Thaise bevolking  en
hieruit is een eigen cultuur ontstaan. De deelnemers en de duizenden bezoekers en publiek zijn allen in het wit gekleed. Wij dus ook.  Leuk detail op Arnolds t-shirt is een ''foute'' print, nl. vatgeterian festival!
De plaatsen met belangrijke tempels en schrijnen zijn feestelijk versierd met vooral ontelbare gele vlaggen en er staan in een aantal straten eromheen overal eetkraampjes opgesteld met allerlei Thais-Chinees voedsel. Op de terreinen van de schrijnen zijn feestelijke tenten geplaatst en kunnen de vele bezoekers gratis eten en drinken, natuurlijk geen alcoholische dranken! Op andere dagen wachten honderden in een rij om een ''heilig''stempel op hun kleding te laten zetten door de geëerde deelnemers.
Dit festival kent vele processies met zelfpijniging en zelfreiniging van lichaam en geest, zoals lopen op hete kolen, piersingen in de huid met scherpe messen, bijlen, zwepen en meer afschuwelijke verminkingen. Sommigen onder hen hakken in hun tong of wangen met zagen of bijlen, als zij in trance zijn.  Deze deelnemers worden door de duizenden omstanders geëerd als zij langskomen.
Langs de straten waar de processie langs komt hebben bedrijfjes altaartjes opgezet waar de deelnemers en de versierde groepen met draken hun zegeningen komen brengen en geld komen halen. De hele atmosfeer is religieus met gebeden, rituele dansen en devote omstanders. In de Lonely Planet staat dat vreemd genoeg deze activiteiten niet in verband staan met de 'Taoist Lent' in China.
Na de vijfde dag waar we aanwezig zijn bij een processie zien we de vele zelf gemutileerde mensen. Erg bloederig dus. De lange processie gaat gepaard met trommels, deksels en de rook van de ontelbare duizendklappers die tussen de lopers worden gegooid en in slierten aan lange stokken boven hen worden afgestoken. De weg wordt al snel rood gekleurd en het lawaai van de duizendklappers is oorverdovend!
Onze nieuwsgierigheid naar dit fenomeen veranderde na het zien van de gemutileerde mensen in afgrijzen en onbegrip. Getuige de foto's hiervan. Wij snappen er echt niets van, hè?  

Dit was het weer voorlopig, tot schrijfs,
november 2015    Arnold en Coby
 




 

 

 

 


zondag 6 september 2015

Opnieuw in Thailand

Phuket eiland is waar we momenteel rondvaren. Het behoort tot het zuidelijke gedeelte van Thailand. Dus eigenlijk bezoeken we maar een heel klein gedeelte van dat grote Thailand. Hier in Chalong Bay liggen we voor de tweede keer, maar nu in de zuid-west moesson, het regenseizoen. Donkere luchten met zware regenval en windstoten komen over en we vergeten dat de dinghy nog in het water ligt en behoorlijk aan het steigeren is. In de morgen als we naar de kant willen en ik het water eruit wil scheppen is de dinghy er nog wel maar de buitenboord motor is weg, verdwenen in de golven. We zien aan de beschadiging aan het hout dat deze eraf is gerukt door het stampen van de dinghy op de golven! Dat is slikken en betekent een groot verlies voor ons GGrrr##**:-((((  De kans om hem terug te vinden is heel klein en als Arnold er de volgende dag naar duikt is het onmogelijk iets te zien laat staan terug te vinden.

Een meevaller is dat de oudere kleine buitenboordmotor het weer doet, dat wordt voorlopig varen met een slakkengangetje. Goed uitkijken want zo laag op het water zijn we niet altijd goed zichtbaar voor de vele snelle boten die honderden toeristen vervoeren van en naar de eilanden. Een oranje regenjas  biedt uitkomst om beter gezien te worden, hoop ik!


We varen op ons gemak via de oostkant van dit eiland, naar het noorden en zien prachtige rotsformaties recht opstaand uit het water oprijzen. Het Phang Nga gebied. Dan komen we bij Ko Pan Yi, een Islamitisch dorp op palen. Druk bezocht door toeristen die aan- en afgevoerd worden door in felle kleuren geschilderde (long)boten. De toegang tot het dorp is alleen mogelijk via het water. Pontons van hout of beton vormen kronkelige straatjes tussen de huisjes. De meeste huisjes zijn klein en staan zowat op elkaar zoals in een mierenhoop. Het geheel van kleine woningen, winkeltjes en restaurantjes vormt een vreemde kleurige geheel op het water, een bezienswaardigheid voor velen die dit dorp dagelijks bezoeken. Wij zijn de enige zeilers. Het lawaai van de buitenboordmotoren de hele dag is echt onvoorstelbaar. Het zijn n.l. open dieselmotoren, soms 6 cilinders, zonder uitlaat met een zgn long tail; een ver naar achter stekende as met schroef. Na vijven, als de boten met bezoekers weer verdwijnen, neemt het lawaai gelukkig af maar dan komen alle vissers thuis en als we daarna denken te kunnen genieten van de stilte roept de imam via de grote loudspeakers op de moskee de mensen op tot gebed. Ik denk aan oordoppen, zelfs overdag.

Op Phuket eiland staan in dit seizoen overal kraampjes langs de kant van de weg met verse ananassen, lynchy's  en mango's. Heerlijk en niet te geloven zó goedkoop, b.v. lynchy's 65 Eurocent per kilo! Zoals alles ziet het fruit er anders uit dan we gewend zijn in Nederland. De lynchy’s b.v. zijn groot als een pruim maar dan fel rood met zachte stekelige krullen. Van binnen de witte smeuïge vrucht, heerlijk zacht zoet/fris van smaak, je eet je er ziek aan. 

We huren nu wat vaker een motorfietsje en niet alleen om boodschappen te doen bij Makro en Tesco. Dat zijn nog eens supermarkten…
De natuur is op veel plaatsen verdwenen niet alleen door de toename van mensen en resorts maar ook door de palmolie- en rubberplantages. Wat we overigens ook al zagen in Maleisië.


Via het nieuws op internet en radio vernemen we dat er een aanslag is gepleegd in Bangkok. In Bangkok 20 doden en meerdere gewonden. We lezen ook dat meerdere reizen naar Thailand al gecanceld worden. Dit geldt m.n. voor het zuiden waar wij ons bevinden, ver van jullie bed maar zeker dichter bij ons bed!
Ik denk wel eens aan risico's met de manier van reizen over water. Ook als we reizen met een scootertje door het drukke en chaotische verkeer geeft me niet altijd een veilig gevoel. We rijden ook in achteraf gebieden waar weinig toeristen komen. We nemen geen grote risico's maar toch kan er van alles gebeuren wat wij niet kunnen voorzien. Zoals een paar dagen geleden toen Arnold uitgleed en een flipover maakte tijdens de beklimming naar een waterval. Licht gehavend maar vol schaafwonden, (wondjes) die hevig bloedden.wauw! 

Om iedereen wat gerust te stellen, zullen we meer info sturen naar Thea en Hennie over waar wij ons bevinden en waar we naar onderweg zijn en/of aankomen. Hennie volgt ons altijd al via de site.
We houden natuurlijk niet alleen het weer in de gaten  maar zullen ook het plaatselijke nieuws blijven volgen en het ''gladde pad'' wat meer in de gaten houden.

In December willen we naar India gaan. Niet met Drifter maar als backpackers. We vliegen ernaar toe en reizen waarschijnlijk verder met trein naar verschillende gebieden. Ik heb een pracht video van Rick Steiner, een Chef die op zoek gaat naar de beste curry's in India. Hij laat daarin ook de prachtige gebieden en plaatsen zien, dus zijn pad volgen wordt onze uitdaging!
Drifter blijft in dan in Maleisie, wederom in ''The hole in the Wall, Kilim rivier. In februari of maart willen Yvonne en Marjan naar ons toe komen, wat we heel gezellig vinden. En er mag drop mee genomen worden hoor! Geen probleem.
Wel een probleem is klein stukje rijden zonder helm en het niet hebben van een internationaal rijbewijs! Kost ons af en toe een bon...  

Tot schrijfs maar weer, Arnold en Coby
24 Augustus 2015