Sri Lanka

Als je erbij wilt horen moet je soms concessies doen. Yemaya, een andere Nederlandse boot, en wij hadden er aanvankelijk voor gekozen om als vertrekpunt naar de Golf van Aden naar Cochin in India te varen in plaats van naar Galle in Sri Lanka. Dit met name omdat de haven van Galle niet zo gunstig bekend staat, het zou er vuil en stoffig zijn met slechte voorzieningen. De rest van de groep boten koos toch voor Galle en daar hebben we ons maar bij neergelegd. Nu liggen we dus al een paar weken in die vuile en stoffige haven. Er staat hier ook een constante deining waardoor de boten voortdurend heen en weer getrokken worden, ze liggen dus doorlopend aan de lijnen te rukken. Erg onrustig. De inklaringsformaliteiten zijn erg formeel en bureaucratisch en alles moet via de agent geregeld worden, zelfs het weggooien van de vuilniszak. Nergens eerder hebben we ook een zo omslachtige water- en stroomvoorziening meegemaakt.

Onze tocht vanuit Langkawi is redelijk voorspoedig verlopen. De eerste dagen weinig wind dus veel op de motor gevaren. Daarna ging het voorspoediger. Vooral 's-nachts is het wel een luxe om met drieën te zijn, wachten van 3 uur op en 6 uur af. Samen met Coby deden we altijd 4 uur op en 4 uur af. Als we straks in de Golf van Aden zijn moeten we veel allerter zijn i.v.m. mogelijke piraterij en daar helpt dit dus wel erg goed bij.

Hoe belabberd de haven hier is, zo mooi is Sri Lanka. Van oudsher heeft men op het eiland veel respect gehad voor de natuur en haar jungle. Deze werden hoog gewaardeerd. Alleen de Engelsen begonnen, toen ze hier de Hollanders verdreven hadden, rücksichtslos te kappen. De schade is echter gelukkig beperkt gebleven. Hier geen palmolie plantages en grootschalige landbouw. Wel prachtige jungle, doorkruist door fraaie rivieren en hier en daar mooie groene rijstvelden. Een genot om door heen te trekken. Samen met Deep en Malika, het koppel van Yemaya, ben ik een paar dagen het binnenland in geweest. Met de trein, door de bergen; prachtig. En voor een treinkaartje waarmee we zo'n vijfenhalf uur van het uitzicht konden genieten moesten we maar liefst 2 Euro betalen.

Sri Lanka is voornamelijk boeddhistisch. Overal prachtige tempels waarvan we er verschillende bezocht en bekeken hebben. Vaak al eeuwen vóór Christus gebouwd. Blijft indrukwekkend om te zien en te ervaren.

Far is er een dag of tien op uitgetrokken om z'n duikopleiding te vervolgen en daarna nog rond te trekken. Ying moet het iets meer low budget doen en is met de fiets een aantal dagen langs de zuidkust getrokken. Beiden kwamen voldaan terug aan boord.

Nu rest ons nog een paar dagen om voldoende in te slaan, boodschappen doen dus. Genoeg om ruim vier weken op zee te kunnen vertoeven. Zodra we hier uitgeklaard zijn gaan we de haven uit om buiten in de baai weer voor anker te gaan. Eerst de hul, de schroef en het roer van de windvaan schoonmaken en van alle aangroei en vuiligheid van de haven ontdoen. De dag daarop vertrekken we dan echt voor onze lange tocht. Langer dan al die andere die we tot nog toe gedaan hebben. Zo'n 2800 nautische mijlen. De schatting is ruim 23 dagen maar we hebben al wel afgesproken dat als de winden in de Rode Zee gunstig zijn we nog verder doorgaan, liefst zo noordelijk mogelijk. De Rode Zee is nl. berucht om het feit dat je daar meestal een forse wind pal op de neus hebt. Als we zover zijn hebben we in elk geval het hele stuk waar voorheen zoveel piraterij voorkwam, de Golf van Aden, al gehad.

Wel, ik hoop snel te mogen schrijven dat het ons allemaal goed is gegaan en dat we in goede gezondheid zijn aangekomen in Sudan dan wel Egypte.

21 januari 2018

Arnold

 

Speciaal voor Tygo. Het schijnt dat er snel eieren gelegd moeten worden.

Update, 8 maanden verder....

Alles inpakken voor de komende maanden.

Zo, inmiddels lijkt het me wel tijd voor een update. We zijn intussen  zo’n 8 maanden verder en in die tijd is er dus van alles gebeurd.

De oversteek naar Zuid-Afrika is niet door gegaan. Op het laatst kon ik geen contact meer krijgen met Joran, m’n crewmate. Niet meer via e-mail, geen reacties op whatsapp. Gelukkig bleek het later een samenloop van omstandigheden en niet van nalatigheid of dergelijke, maar inmiddels had ik de trip al wel gecanceld en plan B in werking gesteld. Dat bestond eruit om weer naar het noorden, Langkawi, te varen en samen met vrienden de voorbereidingen uit te werken om een konvooi te organiseren om de oversteek door de Golf van Aden en de Rode Zee te maken. Deze trip is jarenlang erg onveilig geweest in verband met piraterij vanuit Somalië. Internationaal is daar fors op ingegrepen en nog altijd wordt er stevig gepatrouilleerd in het gebied door verscheidene oorlogsschepen. Ook de Nederlandse Marine is hierbij betrokken. Dit heeft tot gevolg gehad dat de piraterij vrijwel geheel onder controle is en dat voor jachten de oversteek op een alleszins aanvaardbaar niveau ligt. 

Naar Langkawi dus, alles doorpraten, overdenken, uitwerken en dergelijke. Daarna weer 5 dagen zuidwaarts varen om Drifter in de marina bij Port Klang klaar te maken om een paar maanden alleen te overleven.

In juni ben ik naar Nederland gevlogen. Onverwachts toch weer sneller samen met Coby dan aanvankelijk de bedoeling was. Hier stond ons, onvoorzien, ook een drukke tijd te wachten. Onze stacaravan was een fijne plek maar allerminst winterhard. Van de veranda echter genoten we elke dag en de omgeving was heerlijk. Toch begonnen we uit te kijken naar een andere stek. Enkele ontwikkelingen op de camping maakten dat we ons er minder thuis voelden. Na een periode van zoeken en eindeloos veel kilometers rijden om stacaravans en campings te bekijken vonden we een natuurcamping met een vrije staplaats die ons erg aansprak.

effe in tweeën zagen....

 Op een andere camping, die helemaal ontruimd moest worden omdat deze in handen van een projectontwikkelaar was overgegaan, vonden we een L-vormig houten chalet. Goed geïsoleerd, dubbel glas en CV. Moest wel even in tweeën gezaagd worden om op twee diepladers naar de nieuwe camping te worden vervoerd. Aldaar weer netjes afgesteld en uitgericht, weer aan elkaar geschroefd en het dak gerepareerd en waterdicht gemaakt. Ondertussen in Didam een blokhut-schuur op de kop getikt en met vereende krachten gedemonteerd, getransporteerd en, met enige haperingen, weer opgebouwd. Er moesten sleuven gegraven worden waarin we water- gas- en elektraleideingen alsmede afvoer aanlegden. De deadline was twintig oktober, dan stond mijn terugvlucht naar Maleisië geboekt. Op het laatste stukje isolatie van de waterleiding na is het nog gelukt ook. Henny heeft intussen zorg gedragen voor dat laatste stukje.

 Terug in Maleisië de oude bootdraad weer opgepakt. In november stond gepland dat de boot het water uit zou gaan. Voor de oversteek van de oceaan wilde ik haar graag in nieuwe antifouling hebben. Het was inmiddels weer twee jaar geleden. Hiervoor ben ik naar Satun in Thailand gevaren. Da’s inmiddels allemaal gebeurd en de laatste voorbereidingen voor de lange tocht zijn in volle gang.

Deze oversteek is te fors om in m’n eentje te doen en voor Coby was het uiteindelijk toch ondoenlijk om mee te gaan, dus ben ik op zoek gegaan naar crew. Via een speciale site kwam ik in contact met Far. Hij is van België, 28 jaar oud, veel reiservaring maar geen zeilervaring. Hij wil wel alles graag leren. Hij had een jaar in Vietnam gewerkt als elektricien aan twee ferries bestemd voor Nederland en wilde na dit project niet op de gebruikelijke manier terugvliegen naar België maar via land en zee terug reizen naar Europa. Hij is in Satun aan boord gekomen, precies op tijd om het aspect van onderhoud en schilderen in het cruisersbestaan ook nog mee te maken.

Far, de crewmate, hard aan het werk...

en hoog boven in de mast.

Vrienden van ons hadden ook iemand afgesproken om als crew mee te gaan richting Middellandse Zee. Door omstandigheden hebben zij hun trip echter moeten uitstellen tot volgend jaar zodat hun crew als het ware op straat stond. Met wat inschikken hebben we hier aan boord wat ruimte gemaakt zodat we nu met drieën zijn. Da's voor zo'n lange oversteek eigenlijk wel een prettiger aantal. Ying is van Maleisië maar van Chinese afkomst. Ze is 34 en heeft ook de nodige reis-, maar meer nog, zeilervaring. Ze is goed gestructureerd en reageert adequaat op situaties. Ik heb bij beide een goed gevoel en ik verwacht dat het ons wel gaat lukken.

Er is intussen een groep van acht boten gevormd die gezamenlijk vanuit Sri Lanka de tocht door de Golf van Aden en de eerste helft van de Rode Zee gaat ondernemen. Er is een heel protocol opgesteld om alles zo gesmeerd mogelijk te laten verlopen. Het gaat nog niet meevallen om op zee met een groep boten binnen een redelijke afstand van elkaar te blijven varen en dit zal van allemaal enige discipline vragen. We stellen echter de veiligheid voorop. Onze eerste oversteek gaat naar Galle in Sri Lanka en zal naar verwachting zo’n tien dagen vergen. Van daaruit zal het konvooi vertrekken voor de gezamenlijke passage. Wij gaan wat vroeger dan de meeste boten opdat we nog wat tijd hebben om een ander van Sri Lanka te zien. De voorbereiding zijn inmiddels getroffen en we zijn min of meer klaar voor vertrek.

Ik ga m’n best doen iedereen via dit blog op de hoogte te houden van ons wel en wee, me er sterk van bewust dat de eer voor alle vorige flessenposten aan Coby toekomt. Zij was steeds degen die het op zich nam ons relaas te schrijven en de foto’s te maken en te selecteren.

Groet en tot de volgende flessenpost,

Arnold

25 december 2018
 

Voor....

en na.

 

Van Serawak, Borneo naar Singapore

Het einde van het regenseizoen is daar dus tijd om te vertrekken. Ik heb niet het gevoel er al aan toe te zijn maar aangezien onze visa aflopen zullen we wel moeten. Ik heb het gevoel zoveel nog niet gezien te hebben van Serawak en Saba is er al helemaal niet van gekomen. We zullen de nieuwe ankerketting in Singapore moeten kopen.

Van Harte Welkom

Serawak, een provincie in een verdeeld Maleisië. Land van grote schoonheid maar ook deprimerende lelijkheid door de kilometers, kilometers oliepalm plantages, een industrie gerund door voornamelijk Chinezen en een grote bron van inkomsten, maar voor wie? Afschuwelijke eentonige monocultuur benauwend en zelfs sinister, km na km. Eindeloos groen landschap maar het laat geen werkelijke fauna en flora zien. De prachtige neushoornvogel (hornbill), de mascotte en het symbool van Serawak, hebben we maar een keer kunnen spotten. In afgebakende nature reserve parken worden dieren zoals o.a. Orang-oetan nog opgevangen en verzorgd maar voor hoelang? Het geld dat de toeristen binnen brengen beschermd ze nog in zekere zin. De kap van de jungle ten behoeve van de oliepalmindustrie gaat gestaag en in hard tempo door. Het stemt me zo verdrietig! We zien het overal om ons heen gebeuren terwijl we met een auto door Serawak rijden. Zoveel vernietiging van de bestaande natuur. Een artikel onlangs in het NRC; "-Door ontbossing worden orang-oetans naar de randen van de bossen gedwongen en komen ze vanzelf in de buurt van mensen."-

Moeten we de vele producten boycotten waarin palmolie verwerkt zit? Pas op, je hebt er een dagtaak aan. Ik heb wel een opmerking gestuurd n.a.v. een kookrecept in het NRC, waarin volgens mij onnodig palmolie werd aanbevolen.

Longhouse, waarin een hele dorpsgemeenschap samenwoont.

Maar zoals gezegd, Serawak is ook een land van grote schoonheid. We bezoeken bezienswaardigheden als longhouses, parken en markten. Lopen in de jungle en bezoeken het terrein waar ieder jaar een groot worldmusicfestival wordt gehouden en zien daar een optreden van lokale dansgroepen.

Het Chinees Nieuwjaar viel samen met onze trip en dat betekende dat bijna alles 4 dagen gesloten was. Ook kregen we bericht van Francien en Ad, vrienden die ons vertelden dat hun zoon Levi overleden was. Dat drukte de stemming, ook omdat we niet bij ze konden zijn.

We maken ons klaar om naar het zuiden van West-Maleisië te varen door Singapore waters. Ik maak nog even de groetvlag van Singapore om onder de zaling te hijsen. We hebben 4 dagen in rustig weer kunnen zeilen en bij het naderen van Singapore werd het steeds drukker met de uit de kluiten gewassen oceaanstomers, sommige wel 385 meter lang!

Beeld van het AIS systeem

Op een foto van het AIS-beeld ( Automatic Identification System) kun je zien hoeveel schepen er voor anker liggen waar wij doorheen moeten navigeren. De rode lijn is onze vaarroute.

Singapore aandoen met de boot is niet te doen i.v.m. de noodzaak om een agent in te schakelen. Veel te duur, zeker als het maar om een korte periode gaat.

We liggen met Drifter in de rivier aan Maleise kant in een bewaakte luxueuze marina, omringd door torenflats. Overal wordt gebouwd, hoge torenflats waarin heel wat appartementen leeg staan. Een booming en luxe deel van Maleisië. Het leger van Singapore oefent aan de overkant van deze rivier. Patrouille boten varen op en af. Bijna iedere dag is het schieten, soms met behoorlijk zware bommen, met rookzuilen. Het knalt behoorlijk tussen de torenflats. De grote ramen rammelen in hun sponningen. Hoe mooi het appartement ook is, hier zou je geen minuut willen wonen.

We nemen de bus naar Singapore om op zoek te gaan naar de ankerketting die in Maleisië niet te krijgen is. Arnold heeft wat adressen en offertes. Het kost ons 5 uur met verschillende bussen en treinen om de afstand van hemelsbreed een paar kilometer naar het eerste adres te overbruggen! Niet alleen het overstappen van bus naar bus maar ook bij de immigratie en douane aan beide zijden staan honderden mensen te wachten. Het systeem werkt niet zo efficiënt en het lijkt haast op een manier van ontmoedigen om op deze manier te reizen.

Singapore, Gardens by the Bay

Al eerder in de flessenpost van 2014 schreef ik;

Dat Singapore bruisend, kosmopolitisch, multicultureel en een intrigerend mengsel van oud en nieuw is. Dit land is zo goed georganiseerd dat zelfs de tijd van oversteken bij een zebrapad aangegeven staat en vergezeld gaat met geluid van stappen, op het laatst versnellend! Niemand onderscheid zich en we missen de gezelligheid op straat. Is dat wat men bedoeld met 'nieuw'? Vanaf de 50er jaren worden er in de buitengebieden ontelbare torenflats gebouwd en vanuit overheidswegen werd en wordt er vooral gestimuleerd om daar te gaan wonen. Veel groen, mogelijkheden voor sport, speeltuinen, parken, wandelpaden en overdag geen mens te zien! Waar zijn toch al die mensen, moeders met kinderen, kletsende buurvrouwen en ouderen met hun dambordje, de leugenbankjes zoals wij er honderden in Nederland hebben? De Singaporese bevolking lijkt altijd onderweg en iedereen, werkelijk iedereen 'communiceert?' via mobile phone, tabletten en laptops. In de metro praat niemand, allen druk in hun eigen wereld via het display. Nergens schreeuwende reclames en geen lawaai of zelfs geluiden. We hebben gelezen dat de regering, die autocratisch wordt genoemd behoorlijk indoctrineert met ontelbare ‘’opvoedkundige’’ boodschappen. Iedereen behoort te werken. Ledigheid is des duivels oorkussen! Is er in dit land geen armoede, geen daklozen? Nergens een stukje papier, kauwgum, graffiti en de bussen zijn nieuw en brandschoon. Er hangen overal camera’s! Big Brother is...? Geen excessen, geen andersdenkenden? Niemand springt eruit, één schone grijze massa. Alleen maar torenflats met stukjes groen?

Nee, gelukkig zijn Chinatown en de Indische buurt een beetje anders, kleurig, rommeliger, schreeuwend maar vooral toeristisch. En hier overal food-courts en kleine restaurantjes.

Wij vinden uiteindelijk een goede zaak voor scheepswaren en slagen voor 120meter ankerketting. Nu nog proberen deze in Maleisië te krijgen. Een taxi blijkt de enige praktische mogelijkheid. Arnold, voorzien van alle paperwerk speelt het eerlijk en prompt wordt hem door de Maleise douanebeambten gezegd voor de ketting invoerrechten te moeten betalen, 21 Euro per kg. De ketting weegt 270 kg! Een veelvoud dus van wat te ketting waard is. 'Maar oké, er valt misschien nog over te praten.' Uiteindelijk weet de taxichauffeur na lang onderhandelen het bedrag terug te brengen naar 55 Euro, een willekeurig bedrag. Dat verdwijnt natuurlijk in de broekzak. Kijken wij hier nog van op? Niet dus.... of eigenlijk wel! In elk geval goed boos! Ook de chauffeur kan er niet over uit en is zichtbaar ontdaan. Hij zegt zich te schamen voor zijn land en biedt wel honderd keer zijn excuses aan. Hij wil zelfs korting geven op de ritkosten.

Eind april ga ik terug naar Nederland en Arnold begint aan de voorbereidingen om naar Zuid Afrika te varen. Het plan is om samen met Joran, een Nederlander half mei te vertrekken. Hopelijk in Augustus zien Arnold en ik elkaar weer. Laten we zeggen, dat we samen van het corso kunnen genieten.

Groet en tot de volgende blog.

Coby

april 2018

Serawak is ook bekend om de peper.

 

Soms wel 385 meter lang en 60 meter breed.

 

 

Drifter in de marina

......en art rond de marina

Veel decoratie.....

Zo ook in Singapore

 

120 meter is toch een flink eind, en zwáár....

De groetvlag van Singapore onder de zaling

Die vlinder is ruim 15 cm.

 

Nee, het zijn echt gewoon vleesetende planten.

Kippen in diverse verpakkingen....

....en uitvoeringen.

Je kunt het zo gek niet verzinnen... Eet smakelijk!

Nog een longhouse

en interieur.