DRIFTER

zondag 24 december 2017

Van Drifter naar Zundert en terug naar Zuidoost Azië.

De tijd is snel gegaan met alle veranderingen die dat met zich mee heeft gebracht. Het begin van dit blog is in de loop van 2016 al geschreven maar door omstandigheden nog niet geplaatst. Ik vind dat het er alsnog op hoort te staan!

We hebben besloten om Drifter te verkopen. Na 13 jaar gaat het er toch van komen. Om drifter naar Nederland te varen is geen optie want dat zou inhouden dat Arnold enkele jaren alleen zou moeten varen omdat ik het heel moeilijk vind om nog grote afstanden te zeilen. Ook de nachten doorvaren beangstigd me steeds meer. Drifter in Nederland verkopen is niet direct aantrekkelijk omdat er duizenden zeilboten te koop liggen en de marina's veel te duur zijn voor zo'n grote zeilboot als Drifter. Arnold vindt het onderhoud ook steeds zwaarder worden nu hij inmiddels 70 is. Dus Drifter staat bij een makelaar online te koop.

Abrupt afscheid nemen van Drifter bleek niet makkelijk en zolang Drifter niet verkocht is, reizen we op en neer. Toch nog vakantie en natuurlijk ook om Drifter te onderhouden. Dat zal inhouden dat we zolang het kan in de wintertijd naar Zuidoost Azië vliegen om de kou te ontvluchten en ‘s-zomers in Nederland zijn.

Arnold is eind november 2016 weer naar Maleisië gevlogen en in december naar Satun in Thailand gevaren. Daar is Drifter uit het water gehaald en is het onderwaterschip weer helemaal behandeld en in de antifauling gezet. Ook de hull heeft weer eens een nieuwe lik verf gekregen. De ankerlier is gereviseerd en andere klussen die op de kant gedaan moesten worden zijn geklaard. Drifter kan weer in perfecte staat het nieuwe jaar in.

Vanaf februari ben ik weer aan boord van Drifter. Ja, van een koude winterperiode in Nederland naar 33 graden in Maleisië! Maar wel bij mijn maatje. Arnold heeft altijd te klussen aan Drifter en ik ben meteen aan het werk gegaan om Drifter uit te ruimen en ontdoen van allerlei zaken die er niet op thuis horen. Eerder raadde ons iemand aan dat het beter was om de boot voor verkoop een neutraal imago te geven met zo weinig mogelijk persoonlijke zaken aan boord. In het Engels heet dat zo mooi 'clutter'. De waterlijn is meteen weer 10 cm gestegen.

In Pankor bezoeken we andere zeilers, altijd een fijn weerzien met vrienden.

Arnold en ik varen naar het eiland Langkawi, dat we inmiddels als onze broekzak kennen. Voor mij de eerste twee dagen onderweg. Niet zonder slag of stoot. Om 23.30uur hoor ik kabaal op het dek en blijkt de besturing defect. Drifter is nagenoeg stuurloos. Gelukkig heeft Arnold inmiddels de noodhelmstok op het achterdek geïnstalleerd en kan er handmatig gestuurd worden. Een zware maar niet onmogelijke taak. Het is een zwarte nacht met regen en onweer. Later trekt het onweer weg maar krijgen we meer wind en dat op kop. Met wat hogere golven maakt het er Drifter niet gemakkelijker op te sturen. Arnold staat op het achterdek en ik probeer hem vanuit de cockpit de koers aan te geven. De afstand om dit vanaf het achterdek op de apparatuur in de cockpit af te lezen is net te ver, dus niet te zien. Koffie en soep worden gewaardeerd. Een nare ervaring ook omdat we omringd zijn door tientallen vissersboten die alle kanten opvaren. Gelukkig gaat alles goed en in de morgen om 9.00uur kunnen we veilig ankeren. Samen kwamen we er wel uit, maar de hele volgende dag hebben we bij moeten komen van dit wel onvoorziene avontuur. Wat een beetje adrenaline niet kan doen, nietwaar!

De schade is ontstaan doordat twee bouten af zijn gebroken in de bevestiging van het stuurmechanisme. Na meer dan dertig jaar is er kennelijk metaalmoeheid opgetreden. Op zich eenvoudig te herstellen maar nu toch alles open ligt is het ook beter om meteen het oude ijzerwerk van de stuurkolom te vervangen door roestvrijstaal. Och, alles vervangen is het best. Drifter wordt er alleen maar beter van. Dat we in Maleisië zijn is wel duidelijk want de klus is niet meteen geklaard. Altijd improviseren en drie keer terug naar het bedrijf waar opnieuw gelast moet worden.

Wij hebben besloten om van 19 tot 23 april aan een festival in Sabang deel te nemen en daarvoor zeilen we vanaf Maleisië naar Noord-Sumatra in Indonesië.

Onderweg is het een komen en gaan van grote oceaanstomers, er zijn erbij van 300 mtr lang en 60 mtr breed. Het record is een moment dat we 15 van deze jongens tellen op onze AIS. Tel daarbij de vissersboten, die dit systeem vaak niet hebben, dan kun je concluderen dat het filevaren is. Wij als (notendopje) daartussen. Maar we merken wel regelmatig dat die grote jongens volgens internationale regels op zee voor ons uitwijken!

Twee nachten en drie dagen doen we erover om in Sabang te komen. Het is het meest noordelijke eiland van Indonesië, bij de noordpunt van Sumatra. Tijdens de Nederlandse koloniale tijd was dit een belangrijke aan- en afvoerhaven. Veel hiervan is nog te zien in het plaatselijk museum. Na een paar dagen liggen we er met 17 zeilschepen en een motorjacht die allemaal komen voor het festival.

We voelen ons welkom en worden vaak aangesproken door de lokale mensen en vooral vragen waar we vandaan komen. De organisatie doet werkelijk alles om het ons naar de zin te maken en het eiland te promoten voor het toerisme. En wat we ervaren is zeker geen vijandelijk gedrag naar ons toe vanwege de geschiedenis die Nederland heeft met Sumatra. Belanda, Belanda, good!

Dagelijks komen de deelnemers van het festival bijeen om te ontbijten, lunchen en dineren. Met busjes die een escorte krijgen van politiejeeps

worden we vervoerd naar de officiële ontvangsten en

bezienswaardigheden op het eiland. Optredens van dansgroepen tijdens een groots festival, veel muziek en bezienswaardigheden, heel goed georganiseerd. Niet alleen voor ons maar gelukkig ook toegankelijk ook voor de lokale bevolking.

Bij de dagelijkse uitjes leren we andere zeilers kennen waaronder Marijke en Hilbrand, Nederlanders uit New Zealand. Zij hebben hun dochter, schoonzoon en 2 kleine kinderen te logeren en met z’n allen bivakkeren ze op hun zeilboot. Petje af!

Onderweg naar een waterval zien we de grote cacaobonen voor de chocolade maar ook vele vleermuizen die met tientallen in de bomen hangen. Dit zijn fruiteters.

Een veerpont brengt ons de laatste dag naar Atjeh op Sumatra, de stad en het gebied die zo zwaar getroffen zijn door de tsunami op 2^e kerstdag in 2004. We bezoeken daar o.a. het Tsunami-museum, een prachtig modern ontworpen gebouw. Indrukwekkend is ook het grote schip dat we bezoeken dat nu is omgebouwd tot museumschip. Het werd door de tsunami 6 km het land in gesleept naar deze plaats waar het terechtgekomen is.

Dan wederom de drukke oversteek terug naar Maleisië omdat ik weer terug naar Nederland vlieg.

Arnold vaart door via Singapore naar oost Maleisië. Hij zeilt regelmatig op met Mike en Jules op ‘Sirius l’, dus niet helemaal alleen als hij op 4 juni 70 jaar wordt! Onderweg brengt hij o.a. 4 weken door op Anambas, een kleine Indonesische archipel van zo’n 250 eilanden en eilandjes. Prachtig! Hij bezoekt ook nog het jaarlijkse ‘Rainforest World Music Festival’ bij Kuching en prepareert daarna Drifter voor enkele maanden van rust in de marina in Kuching.

Ik ben inmiddels druk met het naaien van kostuums en aanverwante zaken voor de Bloemencorso in Zundert.

Tot zover dit blog van 2017.

Augustus 2017

Coby

De nieuwe marina in Sabang....

wordt ook met dansen ingewijd.

Samen druk met een selfie

De prachtige baai van Sabang

Het dagelijkse leven gaat door

Een bezoek aan een school is altijd leuk.

Cacoabonen

Vleermuizen

Veel traditionele muziek en dans

Sport en spel tot algemeen vermaak...

Wie roeit het hardst?

Ontvangst bij het Tsunami-museum

Lokale vissersbootjes

En tot slot.....

zaterdag 16 april 2016

Maleisië, Nederland en terug naar Maleisië en...

November 2015, we schuiven onze plannen om naar India te gaan voorlopig van tafel. Jawel, plannen schrijven wij al jaren op het strand in het zand met laag water en wanneer het water weer stijgt, pffff... weg plannen! We hebben redenen genoeg om terug te gaan naar de mensen waar we van houden en die we missen. Het moment van verandering??

Tygo is inmiddels bijna 4 jaar, een pracht manneke zien we helaas te weinig. En Rowan, het meisje van Rob en Soraya willen we heel graag ondersteunen. Zij heeft het niet gemakkelijk aangezien haar ouders midden in een scheiding verwikkelt zijn.

De doorslag werd gegeven door een Nederlands stel, Ans en Ger-Jan van de boot ‘Spirit’. Een gesprek met hen heeft bij ons, vooral bij mij, de stoppen doen doorslaan om net als zij een andere weg in te slaan. Zij door de verkoop van hun boot en de aankoop van een motorboot om door de Nederlandse en Franse wateren te varen. En wij? Wij kunnen ons dat niet veroorloven en het werd ons wel duidelijk dat we nog niet toe waren aan een definitief vestigen terug in Nederland en ons leven aan boord van Drifter op te geven. Nee dàt zeker nog niet. Vooral Arnold wil nog heel graag Drifter naar Nederland brengen via Zuid Afrika.

Ik wilde heel graag een eigen plekje in Nederland hebben om wat vaker terug te kunnen komen. We gingen dus op zoek naar betaalbare mogelijkheden en Arnold opperde een pracht idee, n.l. kijken naar en kopen van een stacaravan. Belangrijk hierin was wel dat de camping het gehele jaar toegankelijk moest zijn. Zo gezegd, zo gedaan. Een stacaravan van 10 meter gevonden in Zundert met alles, werkelijk alles inclusief, gemeubileerd, tuintje en schuurtje. Allemaal top in orde. En zoals Ardi altijd zegt; ''voor een drol en drie knikkers!''

Helaas wel wat verder weg dan we wilden maar betaalbaar en niet onbelangrijk, in een prachtige omgeving met veel natuurgebied, de Moeren. We pakten het meteen goed aan en schreven ons weer in Nederland in. Nieuwe zorgverzekering, belastingpapieren aan gevraagd en klein oud autootje aan geschaft. De grootste uitgave was een grote veranda die we op de valreep voordat we weer naar Drifter gingen, lieten plaatsen.

We knepen ons geregeld in de armen van geluk maar vroegen ons ook af hoe het verder zal gaan met ons vrije onbekommerde leventje op Drifter. Zijn we langzamerhand aan het thuis komen? Kunnen we ons weer mengen en vereenzelvigen met het ‘over de top’ leven in Nederland waarin zoveel geregeld en vanzelfsprekend is. Met overvolle winkels, luxe, meer van alles, veranderende sociale gedachtes en gevoelens over leefbaarheid etc.? Moeilijke omstandigheden voor velen die buiten de boot vallen en opvangmogelijkheden voor de grote toestroom van vluchtelingen waar zijzelf maar ook heel Europa onder gebukt gaat? Omgaan met een angst voor geweld en aanslagen waardoor velen anders gaan denken over veiligheid? Deze nieuwe grimmige en beangstigende wereld staat voor ons open en we zijn er ons van bewust dat we niet meer kunnen schuilen, terug onderduiken om dit alles te kunnen ontlopen.

Eind januari, weer tijd om naar onze ‘Drifter’ in Maleisië te gaan. Goed om weer

terug te kunnen maar met de wetenschap dat we weer snel terug zijn in Nederland. Marjan en Yvonne komen in februari naar ons om een gedeelte van hun vakantie bij ons aan boord door te brengen. We kijken er naar uit. In april heb ik een kaakoperatie in Nederland waarvan de behandeling een lange tijd gaat duren. In september trouwt Stephan met zijn Jolanda en daar zijn we natuurlijk ook bij. Dus voorlopig even geen flessenpost vanaf Drifter.

Tot gauw,

Arnold en Coby

maart 2016

maandag 9 november 2015

Thailand 3, Relaxen, Rubber en Rillingen.

Het is niet veilig om in de natte moessontijd te ankeren aan de westkust van Thailand dus vandaar dat wij aan de ''veilige'' oostelijke kant van Phuket Island varen. Er zijn hier legio eilanden, groter en klein. Bij Yacht Haven Marina in het noorden van het eiland liggen we achter ons anker te deinen. Sommige dagen wat golven maar we liggen redelijk beschut en veilig. De marina zelf is vrij duur, daarom ankeren we erbuiten. Wel kunnen we voor een klein bedrag ( 15,60 Euro per mnd) van alle faciliteiten gebruik maken zoals, aanlegsteiger voor de dinghy, water tanken, sportzaal, douches, zwembad en de golfwagentjes met chauffeur die ons overal naar toe rijdt, ook naar de gym waar wij om de dag naar toe gaan! Sporten met deze hitte gaat ons niet goed af maar in een airco-gekoelde ruimte met 13 apparaten des te beter, wat een luxe! Even verderop is een klein dorpje waar ik wel regelmatig naar toe loop en verse groenten, vis en kip kan kopen of een 'take away' maaltijd bij een van de eetstalletjes aan de kant van de weg. Ook zijn er in de nabijheid van de marina drie bars en restaurants, 'n wasserette en kunnen we scooters huren om rond te rijden. Ook om zo'n 20 km verderop naar supermarkten te gaan zoals Tesco en Makro.

Wij huren regelmatig een scooter en rijden dan via de hoofdweg langs tientallen rubberplantages. Honderden dezelfde bomen in rijen aangeplant, vreselijk saai om te zien. Zo ook de vele palmolieplantages die we al in Maleisië zagen. Hoe eenzijdig ook, toch heel belangrijk voor de werkvoorzieningen en de inkomsten van het land. 75% van alle rubberplantages in de wereld zijn in het bezit van kleine boeren. Dat is anders met de palmolieplantages die in bijna alle gevallen gerund worden door Chinezen.

Rubberbomen zijn in de laatste honderd jaar in Zuidoost Azië massaal aangeplant in plantages voor de productie van latex. Alle latex wordt wereldwijd gebruikt om rubberproducten van te maken en ook al is er synthetische rubber op de markt, de kwaliteit hiervan haalt het bij lange na niet bij die van natuurrubber. De boom is multifunctioneel, zo'n 25 jaar productief voor het aftappen van de rubber, men haalt biodiesel uit de vruchten en ook het hout wordt voor vele doeluiteinden gebruikt. Boeiend is dat juist door èèn bepaalde boom, de rubberboom, de wereld zo is beïnvloed en veranderd; de huidige auto- en luchtvaartindustrie zouden niet bestaan in de huidige vorm wanneer de natuurrubber en de verwerking ervan er niet waren geweest.

Als wij langs deze plantages rijden en afgeven op de vernietiging van al het regenwoud en de eenzelvigheid van de bossen waardoor ook veel dieren zijn uitgestorven moeten we niet vergeten dat door deze branche duizenden mensen een inkomen hebben. Een persoon verwerkt 300 bomen per dag voor een gering bedrag. Velen van hen hebben dit als een tweede baan en werken in de nacht en ochtend, naast hun gewone baan overdag. De rubber moet nl. voor zonsopgang afgetapt worden om verwerkt te worden tot grote lappen die overdag gedroogd worden. De keerzijde voor veel van deze mensen is de verslaving aan amfetaminen om dit te kunnen volhouden. Ook worden de mensen regelmatig opgepakt door de politie. Als er borg wordt betaald worden zij weer vrij gelaten tot de volgende razzia plaatsvind. De kleine woningen, vaak in de nabijheid van de plantages, zien er armoedig uit en de werkomstandigheden zijn ook niet best. Verbeteringen in de werk- en leefomstandigheden zijn er op korte termijn niet te verwachten. Uitzichtloos hé, net als de ontelbare netjes in rijen geplante bomen.

Dat soms voor niets de zon opgaat klopt echt nog! Wij rijden met een scooter naar het Nederlands consulaat ( 35 km rijden) omdat we een handtekening van de consul nodig hebben. We hebben een gezellig onderhoud met hem en dan haalt hij uit zijn bureau een grote zak Nederlandse drop en geeft die mij cadeau. Ook hoefden we voor de handtekening niets te betalen. Geweldig toch? Al pratende heeft hij het over een restaurant dicht bij twee golfbanen in Phuket. Dit zou gerund worden door een Nederlander, Eddie, die niet alleen Thais eten op het menu heeft staan maar ook bitterballen, broodjes croquet en zelfs frikandellen. Later die week hebben we er heerlijk van genoten.

We varen naar het zuiden van Phuket eiland waar vanaf de 15oktober een vegetarisch festival met verschillende rituelen rondom vele Taoïstische tempels en schrijnen plaats vinden. Het heeft niets van doen met de Chinese en Boeddhistische tempels. Dit festival gaat 10 dagen duren en is de viering van het begin van de 'Taoist Lent' waarin veel devote Thai-Chinezen zich onthouden van het eten van vlees of vleeshoudende producten. Dit festival werd generaties terug door Chinese gastarbeiders in de Thaise tinmijnen gevierd. Deze chinezen hebben zich gemengd met delen van de Thaise bevolking en

hieruit is een eigen cultuur ontstaan. De deelnemers en de duizenden bezoekers en publiek zijn allen in het wit gekleed. Wij dus ook. Leuk detail op Arnolds t-shirt is een ''foute'' print, nl. vatgeterian festival!

De plaatsen met belangrijke tempels en schrijnen zijn feestelijk versierd met vooral ontelbare gele vlaggen en er staan in een aantal straten eromheen overal eetkraampjes opgesteld met allerlei Thais-Chinees voedsel. Op de terreinen van de schrijnen zijn feestelijke tenten geplaatst en kunnen de vele bezoekers gratis eten en drinken, natuurlijk geen alcoholische dranken! Op andere dagen wachten honderden in een rij om een ''heilig''stempel op hun kleding te laten zetten door de geëerde deelnemers.

Dit festival kent vele processies met zelfpijniging en zelfreiniging van lichaam en geest, zoals lopen op hete kolen, piersingen in de huid met scherpe messen, bijlen, zwepen en meer afschuwelijke verminkingen. Sommigen onder hen hakken in hun tong of wangen met zagen of bijlen, als zij in trance zijn. Deze deelnemers worden door de duizenden omstanders geëerd als zij langskomen.

Langs de straten waar de processie langs komt hebben bedrijfjes altaartjes opgezet waar de deelnemers en de versierde groepen met draken hun zegeningen komen brengen en geld komen halen. De hele atmosfeer is religieus met gebeden, rituele dansen en devote omstanders. In de Lonely Planet staat dat vreemd genoeg deze activiteiten niet in verband staan met de 'Taoist Lent' in China.

Na de vijfde dag waar we aanwezig zijn bij een processie zien we de vele zelf gemutileerde mensen. Erg bloederig dus. De lange processie gaat gepaard met trommels, deksels en de rook van de ontelbare duizendklappers die tussen de lopers worden gegooid en in slierten aan lange stokken boven hen worden afgestoken. De weg wordt al snel rood gekleurd en het lawaai van de duizendklappers is oorverdovend!

Onze nieuwsgierigheid naar dit fenomeen veranderde na het zien van de gemutileerde mensen in afgrijzen en onbegrip. Getuige de foto's hiervan. Wij snappen er echt niets van, hè?

Dit was het weer voorlopig, tot schrijfs,

november 2015 Arnold en Coby