De vlag van Vanuatu heb
ik al gemaakt en ook een Ierse vlag voor ons crew member aan boord, Sue. Zij reist
op haar Ierse paspoort maar ze komt uit Zuid Afrika. Dus de Ierse vlag komt aan
de andere kant van de mast.
In Musket Cove maken we kennis met Sue en
Andrew uit Zuid-Afrika. Zij wonen en werken in Fiji en hebben een zeilbootje
voor de weekenden. Sue vaart met ons mee naar Vanuatu en stapt na drie weken
daar op het vliegtuig terug naar Fiji. Zij spreekt naast Engels ook wat Zuid-Afrikaans,
voor ons een vreemd maar leuk taaltje, we lachen heel wat af. Zij is net als wij vier
dagen zeeziek! Goed om af te vallen! De zee was weer eens zo dol als een overvolle
centrifuge, dus iedere dag ziek of misselijk.
We hebben het voordeel
van de passaatwinden die ons van achter voortduwen naar het westen, maar er ook
voor zorgen dat we nogal schommelen en rollen. De laatste middag trekt de wind
aan tot 30 knopen. Hoge zeeën komen van achteren, Drifter deint van recht naar
links. Na vier dagen ronden we de riffen van het eiland Anatom (Aneityum) en
varen om 12.00 uur in de nacht de baai binnen. Gelukkig schijnt de maan voluit
en begeleidt ons naar binnen. Helpt altijd een beetje om het allemaal wat minder
erg te maken. Voor de zoveelste maal vraag ik me af waar we toch mee bezig zijn.
Maar zoals altijd vervaagt dat gevoel als we aankomen en een intens tevreden
gevoel komt daarvoor in de plaats als we beschut achter ons anker liggen en moe
en voldaan een borrel drinken. Proost Drifter, proost meid je hebt het weer
geflikt!
De mensen die we treffen op het strand zijn minder
uitnodigend dan in Fiji, geen uitbundig Bula, bula meer maar een bescheiden
‘’Hello of Ramàsen’’. Bislama, de taal van Vanuatu lijkt soms ook op het Zuid-Afrikaans!
Engels doorspekt met voor ons vreemd klinkende woorden. Het zogenaamd pidgin
Engels, bv, ‘’Yu tok
tok Engglis? : Spreek je English?
De mensen die we treffen op het strand zijn minder
uitnodigend dan in Fiji, geen uitbundig Bula, bula meer maar een bescheiden
‘’Hello of Ramàsen’’. Bislama, de taal van Vanuatu lijkt soms ook op het Zuid-Afrikaans!
Engels doorspekt met voor ons vreemd klinkende woorden. Het zogenaamd pidgin
Engels, bv, ‘’Yu tok
tok Engglis? : Spreek je English?
Nem blong mi:
mijn naam is…’’
Tankyu tumas: dank je
Lukem yu: tot ziens. ‘’
De mensen zijn meer afwachtend en meer op zich
zelf, maar heel vriendelijk en hulpvaardig als je ze aanspreekt. Naast hun
eigen taal met veel dialecten is de kans groot dat zij Engels en Frans spreken.
Overal waar we komen gaan we weg met armen vol fruit en groenten, grote en
kleine bananen, papaja’s, avocado’s, mandarijnen, sinasappels en pompelmoezen.
Na ons bezoek aan Suriname niet meer zo’n grote lekkere sappige pompelmoezen geproefd,
yammie!
Zij gebruiken vooral natuurlijke materialen van meestal
grassen, pandanus, rotan en kokos bladeren voor kostuums, tassen, visnetten, kleden
en kleren. De meeste huizen en hutten zijn dekt met de bladeren van de kokosnoot
bomen. De vrouwen zorgen voornamelijk voor de kinderen, werken in de tuinen,
weven matten, kleding en dakbedekking, en zorgen voor de varkens van de man. De
mannen hebben het druk met discussies in meetings in de nakamal, (clubhuis voor
mannen)vissen, het bouwen van de kleine houten kano’s en het snijden van houten
voorwerpen. Terwijl de vrouwen zorgen voor de avondmaaltijd drinken de mannen
in de nakamal en drinken cava.
We liggen vijf dagen verwaait in Anatom omdat de
harde wind aanhoudt. Het slechte weer met veel wind en regen weerhoudt de
mannen niet om een partijtje voetbal te spelen, de nationale sport. Allen
kennen de namen van verschillende Nederlandse voetballers.
We liggen vijf dagen verwaait in Anatom omdat de
harde wind aanhoudt. Het slechte weer met veel wind en regen weerhoudt de
mannen niet om een partijtje voetbal te spelen, de nationale sport. Allen
kennen de namen van verschillende Nederlandse voetballers.
Een groot cruise schip keert om na een aantal
ankerpogingen. Helaas, voor hen maar voor ons héél prettig. Met de kleine
rubberboot varen we toch iedere dag naar de verschillende stranden ook al 
komen
we iedere keer daar kletsnat aan en lijkt het ritje in de dinghy meer en meer op
een bokkig onwillig paard. Strandjutten en kletsen met de mensen is daarna ons
grootste plezier.
Voor het eerste dragen we wat warmere kleding en dagen zie je mij in het geel (stormmuts en regenjas) met rubber laarzen zwalkend gebogen tegen de wind in. Er komen met de dag meer zeilboten de baai in. Ook zij zijn heel blij beschut te liggen na de moeilijke overtocht, vooral degene die uit New Zealand komen. Poeh! 10 tot 11 dagen.
komen
we iedere keer daar kletsnat aan en lijkt het ritje in de dinghy meer en meer op
een bokkig onwillig paard. Strandjutten en kletsen met de mensen is daarna ons
grootste plezier. Voor het eerste dragen we wat warmere kleding en dagen zie je mij in het geel (stormmuts en regenjas) met rubber laarzen zwalkend gebogen tegen de wind in. Er komen met de dag meer zeilboten de baai in. Ook zij zijn heel blij beschut te liggen na de moeilijke overtocht, vooral degene die uit New Zealand komen. Poeh! 10 tot 11 dagen.
Het eiland organiseert een samenkomst met al de
yachties. Dansen, kledij en eten voor ons. Ook informatie over wat we maar
willen weten. Het drinken van Cava valt niet mee. Een stuk sterker dan in Fiji
en je tong voelt meteen na de eerste slok dik en verlamd aan. Arnold en Sue
drinken iets teveel en zijn de volgende dag niets waard. Arnold blijft zelfs de
hele dag in bed! Hi,hi…
50 zeemijlen verder ligt Tanna. Dat is te halen in
een dag. Kapitein Cook ankerde in deze baai, een speciaal gevoel voor ons! Ook
hier kleine dorpen van gras hutten, open vuren en naakte stoffige kinderen. Vrouwen
bezig met het smeren van kokosnotenpasta in gekookte groene bladeren. Ik wordt
door verschillende vrouwen mee genomen en zij laten me de hut zien waar een
soort langwerpige broodjes worden gebakken. Hier kopen we deze kleine zoete broodjes
en krijgen weer ladingen fruit en groenten die we later delen met anderen. Een
dag later brengen we kleding en heb ik speculaas gebakken voor de mensen.
Bedankt Marjan en Marjo voor de kleding. Ook
anderen die ik nu vergeet, bedankt voor de giften. Hier is nergens een
winkeltje te zien en de rit naar het stadje is vaak veel te duur. In het dorpje
is iemand met een dvd spelertje dat niet meer oplaad maar nog wel dvd’s kan afspelen.
Wij vinden ergens nog 6 dvd met filmpjes. Moeilijk omdat we meer en meer
externe harddisken aan boord hebben. Ad, bedankt joh, voor de laatste terrabites
met de nieuwste films.
We wassen onze kleding in de warmwaterbronnen op
het strand en worden begeleid door veel kinderen met hun moeders. Mooi geen
lichamelijke wasbeurt, teveel kijkers! Het is echt uitkijken geblazen omdat je
voeten wegzakken in het zwarte warme zand van de vulkaan en het iets dieper zo
heet is dat je je voeten verbrand. Dit overkomt Sue dus.
We zijn dus op het eiland met een actieve vulkaan, Yasur en in de nacht zien we vuur- en rookgloed achter de berg. Er is geen bank op het eiland en we hebben niet genoeg geld om alles te doen, omdat we een Franse familie geld hebben gegeven. Vandaar dat we de keuze moeten maken. Sue en ik kiezen voor het stadje en Arnold met tien anderen in een four weel drive truck naar de vulkaan.
De wegen zijn slecht tot zeer slecht en grote
gaten en richels waar de hele auto soms in verdwijnt, Lord o Lord! De rit langs
de vulkaan is overweldigend. Daar glijden we een lange tijd over een tapijt van
tientallen meters as in een totale grijze wereld en steken ook tussendoor een
rivier over. Dan weer door regenwouden en langs de oceaan met de hoge
surfgolven. Wauw wat een rit! Er wonen hier mensen en we zien jonge jongens een
partijtje voetbal spelen op de assen van de vulkaan!
Soms is het wel lekker om een vrouw te zijn en dit
voorrecht zorgde ervoor dat wij met vieren in de ‘’luxe’’truck zaten en de
mannen op houten bankje in de open bak achterin. Ons hoorde je niet klagen!
Onderweg kleine kraampjes of stalletjes met fruit
en groenten. Kastanjes, geregen aan een strostreng en pinda’s gebonden als een
tuiltje viooltjes.
Het stadje stoffig, en de kleine winkeltjes vaak
te donker om te zien wat zij verkopen. Geen grote supermarkten. Kaas? No way! Wel
een kleurige markt waar we brood kunnen kopen, pakzooi en lenteui. Alles
verpakt in grote bladeren meestal van de bananenboom. Mooi.
Arnold zien we nog voor hij vertrekt naar Yasur.
Klimmen over zwarte stof naar de rand van de krater. Niet in het oog van de orkaan maar wel in het oog
van de vulkaan! Niet van gevaar ontdaan want soms vliegen de stukken lava hoger
op dan de bezoekers zelf.
Op 25 mei varen we naar het eiland Efate, met de
hoofdstad Port Vila. Een nacht en dag varen! Tijdens mijn wacht van 12.00 tot
4.00 uur in de nacht samen met Sue slaapt zij aan een stuk door. Toch is het
fijn dat zij daar ligt te ronken want ik voel me dan niet zo alleen.
In de baai van Port Vila liggen tientallen zeilboten en in
de bar/restaurant maken we met een aantal van hen kennis. Ook zien we Peter die
we kennen van Christchurch in New Zealand, een oud collega van Flip, onze
schoonbroer. Wat een leuk en onverwacht weerzien. Hij heeft Arnold bij heel wat
klussen geholpen vooral op technisch gebied en ligt nu hier met zijn zeilboot. Gaat
terug naar NZ en verkoopt de boot. Een landleven trekt hem toch meer!
Intussen is duidelijk dat we een nieuwe flexibele koppeling
voor de schroefas moeten hebben. Zal vanuit New Zealand of Australië moeten
komen. De oude heeft echt teveel slijtage en er is al drie keer een bout
gebroken. Opnieuw komt de deskundigheid van Peter van pas. Arnold is nu druk
doende met e-mail en Skype om de koppeling zo snel mogelijk geleverd te
krijgen. Voorlopig zitten we nog wel op schema, hoewel we Thursday Island in
Torres Strait zullen moeten schrappen. Jammer want ik was erg benieuwd naar de
art van de daar wonende Aboriginals.
Coby
Juni 2014
